مقره پست یک کنترل عایق ویژه است که می تواند نقش مهمی در خطوط انتقال هوایی داشته باشد. در سالهای اولیه، عایقهای پست بیشتر برای تیرهای برق مورد استفاده قرار میگرفتند و به تدریج در برج اتصال سیم برق فشار قوی توسعه یافتند. بسیاری از عایق های تعلیق در یک انتها آویزان شدند تا فاصله خزش افزایش یابد. آنها عموماً از سیلیکاژل یا سرامیک ساخته می شوند که به آن عایق می گویند. مقره به دلیل تغییر شرایط سرویس خط هوایی و زمین اثر فلاش اوور را نخواهد داشت. در غیر این صورت مقره به دلیل تغییر شرایط سرویس خط هوایی اثر فلاش اوور را نخواهد داشت.
بسیاری از عایق های دیسکی شکل در یک انتهای دکل اتصال سیم فشار قوی آویزان شده اند تا فاصله خزش را افزایش دهند. آنها عموما از شیشه، سرامیک یا لاستیک ساخته می شوند که به آن عایق می گویند. به منظور جلوگیری از چسبیدن گرد و غبار شناور و سایر آلاینده ها به سطح مقره و تشکیل مسیر، توسط دو سر مقره یعنی خزش، فلاش زده و شکسته می شود، بنابراین فاصله سطح بیرونی یعنی فاصله خزش و فاصله تخلیه در امتداد افزایش می یابد. سطح بیرونی عایق، یعنی فاصله نشتی، فاصله خزشی نامیده می شود. مقره صفر به مقره ای اطلاق می شود که توزیع پتانسیل آن در دو سر مقره در حین کار نزدیک یا مساوی صفر باشد. تأثیر عایق صفر یا کم ارزش: عایق بندی هادی خط به دلیل عیوب ساخت یا اثرات خارجی مانند کثیف شدن سطح عایق، صاعقه و غیره به عایق بستگی دارد. عملکرد عایق عایق به طور مداوم بدتر می شود. هنگامی که مقاومت عایق کاهش یابد یا به صفر برسد، به آن عایق کم ارزش یا صفر می گویند. عایق روغن کاری می شود که می تواند اثر راکتانس خازنی بین سیم ها را کاهش دهد و اتلاف جریان را کاهش دهد.
